Monday, November 13, 2017

επίγεια άστρα

υπάρχει ζωή και σ' άλλον πλανήτη
λέγεται Γη και τα φώτα της επίγεια άστρα
μια φορά το μήνα δίνει ραντεβού με το χλωμό πρόσωπο
αυτοί που λέγονται άνθρωποι κατακλύζουν τις κορφές και κρυφακούν
το χλωμό πρόσωπο δεν μιλά ποτέ
μόνο μουγκρίζει και τα επίγεια άστρα υποκλίνονται
ο άνθρωπος φοβάται το χλωμό πρόσωπο γιατί του θυμίζει το δικό του
κάθε μήνα όταν αυτό υψώνεται στον ουρανό
ο άνθρωπος γράφει ένα θυμωμένο γράμμα στα επίγεια άστρα
δένει στο λαιμό του μια κόκκινη κορδέλα
ποτέ δεν κλωτσάει το σκαμνί κάτω απ' τα πόδια του
τα γράμματα ήδη γέμισαν δύο συρτάρια και το σκαμνί είναι στη θέση του
άλλοι άνθρωποι φιλιούνται και δεν κοιτούν το χλωμό πρόσωπο
το περιφρονούν
μόνο το βλέπουν ο ένας στα μάτια του άλλου
επανάσταση να μην κοιτάς το χλωμό πρόσωπο όταν σε κοιτάει

αφιερωμένο σε όσων το πρόσωπο έχει χλωμιάσει και κάθε μέρα κοιτούν την πανσέληνο

σεπτεμβριανή πανσέληνος στην αθήνα


Saturday, September 23, 2017

σε θέα

κοιτάζω την Αθήνα από ψηλά
κάθε λόφος και διαφορετική γωνιά, η ίδια εικόνα
κοκαλωμένα στο γρανάζι του χρόνου φώτα
ψυχρά, στέκουν σαν ύαινες και περιμένουν την πτώση
άφαντα αμάξια που κάθε τόσο ξερνούν κόρνες
μπετόν, παράθυρα, αυτό που λέμε σπίτι
επί πολλά, στιβαγμένα στη σειρά
αναπνέουν εκεί μέσα ;
Σε κοροϊδεύω από δω πάνω, σα θεός
είσαι ακίνητη Αθήνα
εγώ μπορώ να χορέψω
να πέσω απ' την κορφή
να ακουστεί το γέλιο σε αντίλαλο
να πετάξω τους δείκτες 
τικ τακ 
στ' αστέρια

Thursday, September 14, 2017

χείλη σε κορνίζα

χείλη σε κορνίζα
η στιγμή που πάγωσα και κουβαλώ στην τσέπη μου
δεν φοβάμαι να φύγω
φοβάμαι μόνο μη σπάσει η κορνίζα
και φύγουν τα χείλη
κι αρχίσω να τα κυνηγώ
κι αυτά γελάν
που τα 'χασα
τότε θα μείνουν μόνο στο μυαλό
θολό και γλυκό φιλί

Thursday, August 31, 2017

το φαράγγι | της Ιωάννας Καρυστιάνη

Μια βιογραφία του καθενός εαυτού


    Έχοντας δώσει μια υπόσχεση στη μνήμη του πατέρα τους, ένα τάμα στον απόντα γεννήτορα, επτά αδέλφια με καταγωγή απ’ τα Χανιά την Κυριακή 11 Μαΐου του 2014 διανύουν το Ασφεντιανό φαράγγι. Κάποιοι είναι έτοιμοι εδώ και καιρό για την οικογενειακή σύναξη ανυπομονώντας να βρεθούν αντιμέτωποι με αλήθειες που δεν χωρούν άλλη αναβολή. Άλλοι φοβούνται την αδερφική έκρηξη καημών και εξομολογήσεων. «Κάτι έχουν τα φαράγγια, η πέτρα πετάει πέρα τη σκαρταδούρα, ορίζει τα σημαντικά και απολύτως απαραίτητα, τα ζυγίζει στις σωστές τους διαστάσεις…». Τι κι αν το αίμα της οικογένειας των Λιόδηδων έχει πια διασκορπιστεί σε μέρη ξένα, το σμίξιμο στο κρητικό έδαφος θα ξαναγεννήσει τον αδερφικό θεσμό που «στέκει πιο πάνω κι απ’ το σύνταγμα». Ο παρθένος αγέρας και το άγιο χώμα θα επαναπατρίσουν τις μνήμες και τα εφηβικά όνειρα των ψυχών αυτών.

Sunday, August 20, 2017

κάτι λάμπει 'κει πάνω

Η αυγουστιάτικη είναι αλλιώτικη μέσα της επιπλέουν τα νερά μιας θάλασσας που στο βυθό της χορεύει η χθεσινή νοσταλγία γιομάτη από στιγμές που δεν συνέβησαν
μόν' ονειρεύτηκα. Γύρω απλώνει τα δίχτυα του ο ψαράς χρόνος γραπώνεσαι
μετράς στα δάχτυλα σε πόση λάμψη χώρεσε το θέρος. Θαρρώ πως στις τρύπες αυτού του στρογγυλού φεγγαριού καθρεφτίζονται οι αγαπημένοι μου άγγελοι οι σκιές τους ξαπλώνουν στα ήρεμα νερά και τις τρών' τα ψάρια ποτέ δεν θα φτάσουν σε 'μένα. Μονοπωλεί τον ουρανό
τ' άστρα κρύβονται και ζηλεύουν το ασημένιο δέρμα μου, τη σιωπή. Ώσπου η μαγική πανσέληνος
να βγει κόκκινη πια απ'τον λαβύρινθο να μ' αφήσει γυμνή ένα έμβρυο
που μόλις ανασαίνει

Monday, June 26, 2017

Ανάμεσα στις "Αόρατες πόλεις" του Ίταλο Καλβίνο

    Ο κόσμος των αόρατων πόλεων του Καλβίνο μπορεί να φαντάζει μακρινός. Ίσως συμπαντικός, στη σφαίρα της φαντασίας, όπου ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να εισβάλλει. Πράγματι, το βιβλίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα παραμύθι για μεγάλους το οποίο αποκαλύπτει στον αναγνώστη όνειρα, ενδόμυχες φαντασιώσεις, φόβους και τέρατα και εν τέλει… τον ίδιο του τον εαυτό. Γι’ αυτό, λοιπόν, «Οι αόρατες πόλεις» δεν είναι απλώς ένα προϊόν φαντασίας ενός ανθρώπου δεξιοτέχνη της γλώσσας, αλλά είναι η όψη της πραγματικότητας καθρεφτισμένη στη λίμνη του σήμερα, του χθες και του μετά.
    


Monday, May 15, 2017

άλλη μια αγρύπνια.

Αγρίμια πηδούν μανιασμένα σαν διονυσιακοί τράγοι. 
Μες στη μέθη τους ανάβουν πορφυρές φωτιές και λούζονται με κρασί. 
Πειρατικές σημαίες και συνθήματα γι’ αυτούς που έφυγαν και ξέφυγαν. 
Κοιτάμε από ψηλά του κόσμου τη ραστώνη.
Κάθε όργανο πλασμένο από τη φύση με ξύλο, 
μέσα του νερό γάργαρο και πύρινη φλόγα. 
Μιλούν μεταξύ τους και βγάζουν ήχους 
που ανθρώπινο αυτί δεν έχει ξανακούσει.
Ηδονή. Ο ιδρώτας στάζει. 
Τα πόδια δεν πατούν στη γη. 
Σαν αέρας Πεχλιβάνης.
Ακούω μόνο τα λόγια και τη μουσική. 
Τέτοια λόγια έρχονται μόνο στον ύπνο, νομίζω ότι ονειρεύομαι. 
Διαλεγμένα ένα ένα ξεχωριστά από τα πιο σπάνια βιβλία της ανατολής, 
από τις προσευχές των αγγέλων.
Ένα θέαμα που μου θυμίζει πως είμαστε ακόμα ζωντανοί και παλεύουμε. 
Πως αυτή είναι η ουσία και καμιά άλλη. 
Άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς.
Και έβγαινε η Μελίνα, η Μάρθα και τώρα η Ματούλα.
 Σαν χρυσός αετός που κελαηδάει, 
σαν μια παιχνιδιάρα θεά της μεσογείου 
να σου θυμίζει τον έρωτα…
Στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα, 
όπου ζήσαμε σαν αερικό, τότε και μόνο. 
Με ανάσες συγχρονισμένες και λαχάνιασμα που το φοβήθηκε ο Δίας. 
Ο νους αληταριό, που δραπετεύει…


Κι όλα αυτά ξεκινούν «από το σύμπαν του Θανάση Παπακωνσταντίνου»… 
όπως είπε η Ματούλα, στην Τεχνόπολη, τον Σεπτέμβρη του ’16.



Wednesday, April 26, 2017

τσάκ μπάμ ντεκορατιόν

5 ιδέες εύκολης & πρωτότυπης DIY διακόσμησης

  • Υφασμάτινα κουτιά αποθήκευσης: Σίγουρα διαθέτετε κάποια αχρησιμοποίητα και άχαρα κουτιά, τα οποία θα μπορούσαν να φανούν άκρως πρακτικά. Προσωπικά, στο δωμάτιό μου έχω πολλών λογιών κουτιά, μικρά μεγάλα, χρωματιστά, τριγωνικά κλπ και αποθηκεύω τα πάντα μέσα: από καλλυντικά και μαρκαδόρους, μέχρι αναμνηστικά. Τα έντυσα, λοιπόν με ένα αγαπημένο ύφασμα και ομόρφυναν. Δίπλα ζωγράφισα κι ένα mandala στους ίδους χρωματιστούς τόνους. Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαίνεται, απλώς χρειάζεται υπομονή, φαντασία και ένα καλό youtube tutorial, για όσους δεν τα καταφέρνουν με τη γεωμετρία.

  • Με το ίδιο ύφασμα, για να υπάρχει χρωματική αρμονία στο δωμάτιο, έντυσα και κάποια μικρά μαξιλαράκια για το κρεβάτι.



  • Διακόσμηση τοίχου: Πέρα από τα κλασικά, αφίσες, πόστερ κλπ αποφάσισα να φτιάξω μια σύνθεση κάδρων και φωτογραφιών. Ξεψάχνισα παλιές φωτογραφίες των γονιών μου και κάδρα του παππού μου. Κόλλησα τις φωτογραφίες μου σε χοντρό χαρτόνι μακέτας και τις κρέμασα στα καρφιά του τοίχου με αυτά τα μαύρα κλιψάκια που πιάνουμε τα χαρτιά.



  • Το επόμενο DIY το έχει κάνει ο αδερφός μου. Βρήκε ένα ξύλο στη θάλασσα, το σουλούπωσε λίγο με τρίψιμο και το κρέμασε στον τοίχο. Εκτός από μουσικό όργανο μπορείτε να του κρεμάσετε ρούχα, φουλάρια, τσάντες και ό,τι άλλο φανταστείτε.



  • Αυτοσχέδιο καθιστικό: Λόγω του περιορισμένου χώρου του δωματίου, θέλαμε να φτιάξουμε μια γωνιά για να καθόμαστε. Επάνω, λοιπόν, σε ένα έπιπλο -επιδαπέδιο ράφι- στρώσαμε ένα χαλάκι κουρελού, βάλαμε δύο μαξιλάρια και στερεώσαμε ένα ξύλο ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος να σπάσει το έπιπλο.



tip: προτείνω να μην αγοράσετε τίποτα, αλλά να ψάξετε σε αποθήκες και πατάρια. Όλο και κάποιο ύφασμα, μαξιλάρι, χαλί, κουτί, κάδρο και κάποιες φωτογραφίες θα υπάρχουν... Δεν πετάμε τίποτα! 

Monday, April 24, 2017

Το Εξαρχειώτικο Σάββατο

  

   Ομόνοια. Ανεβαίνω την οδό Θεμιστοκλέους. Αρχίζω ήδη και νιώθω την αλλαγή, όχι μόνο στην άσχημη μυρωδιά, αλλά βλέπω διαφορετικό κόσμο, μαγαζιά, ακούω ζωντανές ομιλίες. Έπειτα από ένα δεκάλεπτο αργού βαδίσματος φθάνω στον προορισμό μου, πλατεία Εξαρχείων. Έχω συνηθίσει τη μυρωδιά  και  μ’ αρέσει. Η πλατεία έχει κόσμο σήμερα Σάββατο, όπως πάντα. Μπαζάρ με χειροτεχνίες, βιβλία και παλιά αντικείμενα έχουν καταλάβει τον χώρο και μονοπωλούν το ενδιαφέρον των περαστικών. Εγώ παρατηρώ τα προσφυγάκια της διπλανής κατάληψης να κάθονται περιέργως ήσυχα περιμένοντας υπομονετικά να φύγουν οι πωλητές και να μπορέσουν επιτέλους να ξεχυθούν σαν αγριεμένοι πειρατές και να παίξουν μπάλα.
   Έχει ήλιο σήμερα, είναι μια ακόμη ζεστή μέρα της άνοιξης. Οι  επισκέπτες και οι θαμώνες της περιοχής κάθονται και απολαμβάνουν τον κρύο καφέ τους στα περιμετρικά καφέ. Πηγαίνω προς το σπίτι, ανεβαίνω τη Βαλτετσίου, μυρίζει σουβλάκι και νεράτζι, στρίβω στη Μπενάκη,  τα καφέ και τα μεζεδάδικα είναι γεμάτα. Ανηφορίζω, λαχανιάζω λίγο, περνάω Αραχώβης, Δερβενίων, Ερεσού, Μεθώνης, ουφ φτάνω Καλλιδρομίου. Ξαναξεφυσώ όταν βλέπω τον αμέτρητο κόσμο που έχει κλείσει την οδό κάνοντας τα γιορτινά του ψώνια στη φημισμένη λαϊκή των Εξαρχείων. Ευτυχώς έχω την κάμερα μαζί μου για να απαθανατίσω τη ζωή που βρίσκω μπροστά μου. Χωρίς σκέψη ανηφορίζω την Καλλιδρομίου μέχρι να φτάσω τέρμα στην Ασκληπιού. Πίσω μου ορθώνεται ο ηλιόλουστος Λυκαβηττός και εμπρός μου απλώνονται οι αγαπημένες μου πορτοκαλί ομπρέλες που στεγάζουν τους πάγκους με τα ζαρζαβατικά, τα φρούτα, τα ρούχα, τα ξηροκάρπια, τα ψάρια και ό,τι άλλο βάζει ο νους σας. Κατηφορίζω πάλι πίσω, φωτογραφίζω, «Γεια σας κυρ Κώστα, καλά πάει σήμερα ε;», με κερνάει τρία αγγούρια. Ηλικιωμένοι, χίπηδες τουρίστες, παλαιές αρχόντισσες των νεοκλασικών, σκύλοι, μωρά, όλοι ξεχύνονται στη μεγάλη λαϊκή -γιορτή-! 
    Έχει βραδιάσει και ήδη ακούω από το σπίτι τα πρώτα χαχανητά και τα τσουγκρίσματα μπύρας από τη Θεμιστοκλέους δίπλα. Το σαββατιάτικο άραγμα. Οι δρόμοι και τα στενά θα συνεχίσουν  να γεμίζουν μέχρι τα ξημερώματα. Στην πλατεία έχουν ανάψει τις φωτιές, κάθονται γύρω γύρω συζητώντας. Μου θυμίζουν Ινδιάνους μερικές φορές έτσι όπως πηδούν πάνω από τις φωτιές και παίζουν. Συναντώ τους φίλους μου και πάμε για τα καθιερωμένα (φθηνά) κρασιά. Τα μαγαζιά είναι γεμάτα, το κέφι κορυφώνεται όσο ρέει το κρασί, ακούμε παλιά ρεμπέτικα και νιώθω απολύτως εγώ.
    Τέσσερις το ξημέρωμα πήγε και βρίσκομαι στην κρεπερί της πλατείας. Από τη Στουρνάρη ακούγονται μπαμ μπουμ. Άλλο ένα Σάββατο με μπάχαλα δεν είναι παρά συνηθισμένο εδώ. Λίγες μολότοφ, κάνα δακρυγόνο και καμένοι κάδοι…
    Αυτά είναι τα σαββατιάτικα Εξάρχεια, ζωντανά, απρόβλεπτα, παρεΐστικα.



Saturday, March 11, 2017

έξι τρίτου

μου διαβάζεις κι οι λέξεις ακούγονται σαν αγέρας που χαϊδεύει τα φύλλα των πλατάνων
κάθε ένα λεπτό που το φανάρι κοκκινίζει οι φωνές των αμαξιών σιγούν
το θρόισμα σου γεμίζει τον χώρο και κρέμομαι απ'τα χείλη σου
η σιγή δεν αρκεί πολύ, όμως περιμένω ως το επόμενο λεπτό
ο Νερούδα από τα σύννεφα βγαίνει, από το χώμα
και κλέβει τη φωνή μου...
ο ήλιος έφυγε κι η πόλη ανάβει
μάς τυλίγει τρυφερά
μυρίζει το άρωμά σου
η γωνιά αυτή είναι δική μας


Sunday, February 5, 2017

ταξιδιάρα ψυχή - οδοιπορικό στη Θράκη

Γενάρης 2017

δύο πιο μεγάλα από την πλάτη μου σακίδια
ένα τρένο, πολλά λεωφορεία
πολλές στάσεις
λίγος ύπνος
πολλά τραγούδια, γκρίνιες, αμέτρητα γέλια
|Θεσσαλονίκη-Ξάνθη-Κομοτηνή-Αλεξανδρούπολη-Σταυρούπολη Ξάνθης|


|κάποιες από τις 376 φωτογραφίες των πέντε ημερών σε ένα βίντεο|
ακούγεται το "Απ΄την αρχή του κόσμου" του Κωσταντή Παπακωνσταντίνου

Wednesday, January 25, 2017

Θέατρο: Άγριος σπόρος του Γιάννη Τσίρου

    Ύστερα από την ανάγνωση πολλών κριτικών και από την αποτυχημένη προσπάθεια να βρω θέση για κράτηση, κατάλαβα γιατί ο "Άγριος σπόρος" του Γιάννη Τσίρου θεωρείται μία από τις καλύτερες παραστάσεις των τελευταίων χρόνων (και φυσικά γιατί κάθε βδομάδα είναι sold out).

    Τρεις ηθοποιοί και ένα σκηνικό είναι αρκετά για να συνθέσουν ένα σεναριογραφικό και σκηνοθετικό μεγαλείο.

Saturday, January 21, 2017

σκέψεις πάνω στην ταινία "Ο Εμποράκος" του Ασγκάρ Φαραντί

     Αρχίζω ανάποδα τον συλλογισμό μου από την τελευταία σκηνή του έργου. Η δύσκολη πρόκληση των ηθοποιών είναι να βγουν έξω από τον εαυτό και την πραγματικότητά τους, να αφήσουν πίσω κάθε προσωπική επίδραση και να ενσαρκώσουν ένα νέο σώμα. Το μακιγιάζ: ένας εξωτερικός καθοριστικός παράγοντας που συμβάλλει σε αυτήν την αλλαγή. Τα σημάδια του προσώπου, τα χτυπήματα, οι ρωγμές του χρόνου καλύπτονται, τα μάτια αποκτούν τεχνητές σακούλες και τα μαλλιά γίνονται γκρι. Το βλέμμα, όμως, του ανθρώπου είτε είναι ηθοποιός είτε όχι είναι ένα καθαρά προσωπικό στίγμα και δεν ελέγχεται. Όλα τα βιώματα και οι ιστορίες μας περνούν αστραπιαία με ταχύτητα φωτός από τα μάτια μας και διηγούνται τη ζωή μας. Αυτό τίποτα και κανείς δεν μπορεί να το παρεμποδίσει.

Wednesday, January 18, 2017

κάποιος "Paterson" - του Jim Jarmusch

    Ο Paterson είναι ένας οδηγός λεωφορείου στην πόλη Paterson. Είναι κοινός, καθόλου κενός. Δεν χρησιμοποιεί ξυπνητήρι, δεν είναι πλούσιος, έχει έναν ζαρωμένο σκύλο και μια τρελή γυναίκα. Πάνω απ'όλα, όμως, έχει μια σταθερή ουδέποτε περιπετειώδη καθημερινότητα. Ίσως με μια πρώτη ματιά να τη λέγαμε και βαρετή και μάλιστα, πρέπει να παραδεχτώ πως η βουδιστική ηρεμία του Paterson μου προκάλεσε έναν μικρό εκνευρισμό. Εάν δεν έχετε ξαναδεί ταινία του Jarmusch, θα περιμένετε πολλή ώρα να γίνει κάτι συνταρακτικό που να δικαιολογεί την ύπαρξη της. Ο τρελός ασπρομάλλης σκηνοθέτης, όμως, μας ξεγελά. Στο τέλος της ταινίας, θα έχετε αγαπήσει τον Paterson και την απαράλλαχτη ρουτίνα του, τη γυναίκα του και τις ατέλειωτες αλλαγές της, το κοντόχοντρο σκυλί τους και τα ασπρόμαυρα σχέδια.

Friday, December 9, 2016

αν έφευγα,
σήμερα θα σε έπαιρνα τη μεγαλύτερη αγκαλιά του κόσμου.
να φτάσεις ως τα σπλάχνα μου και να δεις...
να 'μαστε εκεί πιασμένοι χέρι χέρι με βραχνές δυνατές φωνές
περνάμε δίπλα απ'τους μπάτσους, 
είσαι η επανάσταση μου.
λουλούδι ανθισμένο μέσα σε μια χωματερή οδυρμών και πτωμάτων.
παίρνω φόρα πιάνομαι απ' την Ανδρομέδα 
και σπρώχνεις την κούνια μου.
πέφτουμε στη θάλασσα του νησιού μας, βυθιζόμαστε.
μην με βάλεις στο χώμα. 
θα 'ναι υγρά και δεν θα ακούω τη φωνή σου.
πότισε με με κρασί, να παραπατάω μοσχοβολώντας,
ώσπου να φτάσω στην τελευταία μας κόκκινη θέα.
σκόρπισε με από ψηλά,
ν'αγγίξω ουρανό,
να βουτήξω στη γη,
να τριφτώ στο κύμα.


3 δεκέμβρη 2016